Ανακοίνωση της Tαξικής Kίνησης για την δολοφονία του Αντώνη Καρυώτη

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΥΩΤΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ
ΟΛΟΙ, ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΠΥΛΗ Ε3 ΣΗΜΕΡΑ 8/9 στις 18.30

Τον έσπρωξαν στη θάλασσα και είναι υπεύθυνοι για τον πνιγμό του. Το όνομά του ήταν Αντώνης Καρυώτης. Οι θύτες είναι ενδιάμεσα και ανώτερα στελέχη στην ιεραρχία του πλοίου (συνελήφθησαν), είναι η ιδιοκτήτρια εταιρεία Attica Group που προσπαθεί να κατευνάσει τις αντιδράσεις αντικαθιστώντας το πλοίο (λες και φταίει ο καταπέλτης…) και στη συνέχεια με παραίτηση του διευθύνοντα συμβούλου της. Κι ενώ αυτοί είναι οι άμεσα εμπλεκόμενοι στην ιστορία μιας φρικτής δολοφονίας στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, υπάρχει μια σειρά γεγονότων τον τελευταίο καιρό που δεν αφήνει περιθώριο παρερμηνείας για το γεγονός πως ό,τι σάπιο υπάρχει στην ελληνική κοινωνία κυκλοφορεί και ενεργεί διαρκώς.

Αυτόκλητοι προστάτες των συνόρων αιχμαλωτίζουν και βασανίζουν κατατρεγμένους που είχαν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο τους με πρόσχημα την τεράστια καταστροφή στην πυρκαγιά στον Έβρο. Ομάδες οπαδών/ιδιωτικών στρατών περνούν τα σύνορα, ενώνονται με τους ντόπιους ομόλογούς τους και δολοφονούν ανενόχλητοι. Ένστολοι που πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό ξεδιαλέγουν με τη σειρά τους ποιος ζει και ποιος θα πεθάνει είτε στη θάλασσα είτε στη στεριά. Ακόμα εκκρεμούν και η υπόθεση με το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου αλλά και οι τόσες υποθέσεις αστυνομικής δολοφονικής μανίας.

Μπορεί λοιπόν μπροστά στα κέρδη του τεράστιου μονοπωλίου της Attica Group ο Αντώνης Καρυώτης να μην είχε αξία-όπως μας καταδεικνύουν με κάθε τρόπο κεφάλαιο και κράτος μετά από κάθε εργοδοτική δολοφονία, μετά από κάθε περιστατικό που η πολιτική τους εφαρμόζεται μετρώντας δικούς μας νεκρούς.

Είναι το εφοπλιστικό κεφάλαιο συνολικά ο φονιάς, που με τις πλάτες του κράτους διαχρονικά έχει απίστευτη φορολογική ασυλία, ενώ πάντα καλύπτεται με σιωπή οποιοδήποτε «εργατικό ατύχημα», εργοδοτική δολοφονία που μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε πλοίο. Ακριβά ναύλα για την εργαζόμενη πλειοψηφία, νησιά σε απομόνωση γιατί δε συμφέρει τις τσέπες των εφοπλιστών.

Όλες οι κυβερνήσεις, Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ είναι συνυπεύθυνες για την εργοδοτική ασυδοσία.

Τα αδηφάγα ΜΜΕ με τη σειρά τους έσπευσαν να καλύψουν την είδηση με τρόπο τέτοιο που δεν θίγει τα εφοπλιστικά συμφέροντα. Δεν λογάριασαν όμως πως όσο καλά κι αν κάνουν την δουλειά τους σπέρνοντας το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, δεν έχουν καταφέρει να εξαφανίσουν την ανάγκη μας να παλέψουμε για κάθετι σωστό και δίκαιο.

Έτσι οι διαμαρτυρίες επιβατών και άλλων μαρτύρων και η κατακραυγή οδηγεί πλέον τις έρευνες για την απόδοση ευθυνών. Παρά την τεράστια καταιγίδα πλήθος κόσμου διαδήλωσε άμεσα στον Πειραιά και το Ηράκλειο, καταδεικνύοντας τις ευθύνες της εταιρείας, φωνάζοντας πως για να μπει τέλος στην ασυδοσία του κεφαλαίου και των επιχειρηματικών κερδών χρειάζεται να μπουν οι ανάγκες μας μπροστά, να τελειώνουμε με την σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα που μόνο φτώχεια και κανιβαλισμό μπορεί να μας προσφέρει.

Η συγκρότηση ενός νέου χειραφετιτικού εργατικού κινήματος, ενάντια στην πολιτική του κράτους, για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και των διαχειριστών της, είναι όσο ποτέ αναγκαία για να μπουν οι ζωές μας ενάντια στα κέρδη του κεφαλαίου. Οι ζωές μας δεν είναι αναλώσιμες!

Για να γίνει αυτό όρος είναι η καταγγελία και σύγκρουση με τη ΓΣΕΕ που για άλλη μια φορά δια της σιωπής της συνεχίζει αταλάντευτα στην πολιτική της ένταξης στα εργοδοτικά και κρατικά συμφέροντα.

Η Ταξική Κίνηση για την Εργατική Χειραφέτηση θα στηρίξει την απεργία τη ναυτεργατική απεργία στις 13/9.

Θεωρούμε όμως ότι το περιεχόμενο της κήρυξης της απεργία από την ΠΝΟ και η πολιτική αντιμετώπιση του θέματος βαθιά συντεχνιακή και φιλο-εργοδοτική. Η ΠΝΟ δεν αναφέρεται σε δολοφονία, εστιάζει στην νομοθεσία, δεν λέει λέξη για τις ευθύνες τις εταιρείας και του εφοπλιστικού κεφαλαίου, ούτε για τις ευθύνες της κυβέρνησης και του κράτους.

Επίσης και οι πρώτες ανακοινώσεις των ναυτεργατικών σωματείων ήταν τουλάχιστον αναιμικές και κατώτερες των περιστάσεων. Τόσο σε ό,τι αφορά τη δολοφονία του Αντώνη Καρυώτη, όσο και γενικά για τα όπλα που θα πρέπει να φέρει το εργατικό κίνημα για να αναμετρηθεί με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και γενικότερα με την εργοδοσία.

Τα ταξικά σωματεία θα πρέπει να μπορούν να αναμετρηθούν με τις κανιβαλικές λογικές που υπάρχουν και σε τμήματα των εργαζομένων για να μπορεί να κερδίζει η χειραφετητική ταξική αντίληψη και στάση στο πεδίο της διεκδικητικής πάλης και συνολικά.

ΟΛΟΙ, ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΠΥΛΗ Ε3 ΣΗΜΕΡΑ 8/9 στις 18.30

ΤΑΞΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

Στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων της ΜΑΛΑΜΑΤΙΝΑ ενάντια στην τρομοκρατία εργοδοσίας και κυβέρνησης

Ανακοίνωση της ΤΑΞΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ για την Εργατική Χειραφέτηση Θεσσαλονίκης

Οι εργαζόμενοι της ΜΑΛΑΜΑΤΊΝΑ δίνουν εδώ και εβδομάδες ένα σκληρό και δίκαιο αγώνα για να μην μετατραπεί και το εργοστάσιο τους σε ένα ακόμα εργασιακό κάτεργο. Η νέα διοίκηση της εταιρίας (ο όμιλος MANTIS) αξιοποιώντας το νομικό οπλοστάσιο του νέου εργατικού «δικαίου» και των νόμων που ψηφίστηκαν στην ελληνική Βουλή τα τελευταία χρόνια – με επιστέγασμα το έκτρωμα Χατζηδάκη- θέλει να ξεμπερδεύει με τους παλιούς εργαζόμενους της επιχείρησης και τα κεκτημένα δικαιώματά τους, να διαλύσει το Σωματείο, να επιβάλει ατομικές συμβάσεις.

Η εταιρία ΜΑΛΑΜΑΤΙΝΑ λειτουργεί πάνω από 125 χρόνια και είναι όχι μόνο βιώσιμη αλλά και κερδοφόρα. Το «σχέδιο εξυγίανσης» (όπως βαφτίζουν συνήθως τα προγράμματα περικοπής δικαιωμάτων και απολύσεων οι επιχειρήσεις) ξεκίνησε από την προηγούμενη διοίκηση, η οποία προχώρησε σε μεγάλο δανεισμό επικαλούμενη σχέδιο παραπέρα ανάπτυξης, εκσυγχρονισμού και δημιουργίας ομίλου εταιριών με εξαγορά άλλων. Αγοράστηκε η ΔΟΥΜΠΙΑ, η οποία υπερκοστολογήθηκε, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, καθώς μια επένδυση των 2 εκ. ευρώ εμφανίστηκε να κόστισε 8 εκατομμύρια.

Το προηγούμενο διάστημα οι εργαζόμενοι και το επιχειρησιακό σωματείο είχαν αποφασίσει να «βάλουν πλάτη» και είχαν δεχτεί την υπογραφή ΣΣΕ με μειώσεις 20% στους μισθούς τους για δύο χρόνια. Αυτή η ΣΣΕ έληξε τον Φλεβάρη και στη διάρκεια της μετενέργειας ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή νέας ΣΣΕ. Όπως όμως συμβαίνει πλέον σχεδόν σε κάθε επιχείρηση, η εργοδοσία εμφάνισε ένα νέο σχέδιο που προβλέπει την εθελούσια έξοδο παλιών εργαζομένων, επιβολή ατομικών συμβάσεων, κλείσιμο τμημάτων κ.α.

Η αρχή έγινε με την απόλυση 15 εργαζομένων που ήταν και μέλη του σωματείου για να σπάσει το ηθικό των εργαζομένων. Επόμενο βήμα θα είναι το κλείσιμο τμημάτων «λόγω υψηλού κόστους». Σε πρώτη φάση θα κλείσει το τμήμα οδηγών – πωλητών, σε δεύτερη φάση το τμήμα των χειριστών κλαρκ και μετά θα προχωρήσουν οι αναδιαρθρώσεις στο τμήμα παραγωγής.

Ενώ οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν την «εξυγίανση» και τις επενδύσεις της εταιρείας, η νέα διοίκηση έχει την απλόχερη στήριξη της κυβέρνησης και των δικαστικών μηχανισμών για να ανταποκριθεί δήθεν στο κόστος δανεισμού που κληρονόμησε. Το σωματείο αναφέρει ότι η επιχείρηση είχε 11 εκ. έσοδα και 10 εκ. έξοδα, ενώ πιστωτές υποχρεώθηκαν να κουρέψουν 90% όσων τους όφειλε και τα χρέη υπέρ του Δημοσίου κουρεύτηκαν στο 50-55%. Συνολικά υπήρξε μείωση των χρεών 70-80%.

ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ για τη ζωή που αξίζουμε! (αφίσα)

 

Απεργιακή συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς, Πέμπτη 6 Μάη, 10.30πμ, Καμάρα

 

Εξόρμηση - κινητοποίηση, Σάβ. 27/2, 1μμ, πεζόδορμος Αγ. Σοφίας: Να ξανακάνουμε το εργατικό κίνημα επικίνδυνο!

 

Εξόρμηση - κινητοποίηση το Σάββατο 27/2 στις 13:00 στον πεζόδορμο της Αγ. Σοφίας

ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ!

Lockdown. Καταστολή. Κουκουλώματα κυκλωμάτων παιδεραστίας. Σκάνδαλα. Αντεργατικά νομοσχέδια. Αυτή είναι η πραγματικότητα στην Ελλάδα της πανδημίας και της απαράδεκτης διαχείρισης της κρίσης από τη Νέα Δημοκρατία.

Η κυβέρνηση της ΝΔ και οι «συνειδητές» αστικές δυνάμεις οσμίζονται τις κοινωνικές θύελλες που έρχονται και αναγορεύουν την αστυνομία, δηλαδή την καταστολή, σε υπέρτατο ρυθμιστή του πολιτεύματος, της επιδημιολογικής επιτήρησης, της υγείας μας και της παιδείας μας, των σωματείων και των συγκεντρώσεων, της βόλτας μας στο πάρκο, της επιστροφής μας από το σχολείο, ακόμα και του ρεβεγιόν μας. Ο Χρυσοχοΐδης υμνεί την «ΕΛ.ΑΣ. του 21ου αιώνα και το πόσο εξωστρεφής, σύγχρονη, ευέλικτη, αποτελεσματική, από τη στολή μέχρι την ψυχή πρέπει να γίνει». Η αστική, συναινετική αντιπολίτευση (ΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ και σία) επίσης οσμίζεται τη νέα κατάσταση. Και μέσα στην πολιτική της αφασία αναγορεύει και πάλι την εκλογολογία, τη σκανδαλολογία, τη διέξοδο της «κυβερνώσας αριστεράς και της δεξιάς πολιτικής» ως εναλλακτική λύση για τον χειμαζόμενο λαό.

Μέσα σε αυτά, οι εργαζόμενοι γίνονται έρμαιο της αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης. Ζούμε ως άνεργοι. Ζούμε ως απολυμένοι λόγω του lockdown ή με το άθλιο επίδομά τους. Ζούμε κάνοντας το σπίτι τη δουλειά μας και τη δουλειά μας το σπίτι. Η κυβέρνηση με τις πολιτικές της κάνει επίθεση στην ίδια μας τη ζωή, το μισθό και την ελευθερία.

Όλα τα παραπάνω είναι πολιτικές που η κυβέρνηση της ΝΔ λατρεύει να υλοποιεί και να ενισχύει. Όπως ακριβώς και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια. Και όλοι βέβαια υπό τη στέγη της ΕΕ και των πολιτικών της. Εν έτει 2021 αντί να ζούμε καλύτερα από ποτέ είμαστε αντιμέτωποι με την απαξίωση της εργασίας μας, των γνώσεων μας, της κοινωνίας και της ίδιας της ζωής. Και αν κανείς προσπαθήσει να αντιδράσει, θα βρει μπροστά του μια σειρά από σκοπέλους: το αφεντικό του ή την καταστολή ή ακόμη και τον ίδιο τον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός τόσα και τόσα χρόνια έχει καταφέρει να απαξιώσει τους αγώνες των εργαζομένων προσπαθώντας να αναπτύξει ένα κλίμα κοινωνικής ειρήνης ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Η ΓΣΕΕ, λοιπόν, επιδιώκει την διάλυση κάθε μορφής πραγματικής αντίστασης και οργάνωσης των εργαζομένων. Ξεπουλά τους αγώνες, κινεί τα νήματα προς φιλοκυβερνητικές λύσεις. Έχει απαρχαιωμένη δομή, δεν ενδιαφέρεται για τεράστιες μερίδες των εργαζομένων όπως οι μετανάστες, οι εργαζόμενοι με μαύρα κ.α. Από την άλλη, ο ρόλος του ΠΑΜΕ, σταθερός: ένα αγωνιστικό προφίλ, που δίνει αγώνες και επιδιώκει την ενίσχυση του Σωματείου στα πλαίσια της δικής του -αυστηρά- ηγεμονίας. Τα αιτήματα πολιτικής σύγκρουσης και αμφισβήτησης του υπάρχοντος παραμένουν ανύπαρκτα και ο συνδικαλισμός του παραμένει χαμηλής έντασης. Από κοντά, όσοι αντιμετωπίζουν τον συνδικαλισμό ως ένα “κόλπο” για να μαζικοποιήσουν τη δική τους Οργάνωση/Κόμμα/ Συλλογικότητα. Φυσικά, όλα αυτά τα εκμεταλλεύεται ο αντίπαλος μας που δεν είναι άλλος από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τον κόσμο του: το κεφάλαιο, οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί του εκπρόσωποι.

Ως Ταξική Κίνηση Θεσσαλονίκης είμαστε ξεκάθαροι: το εργατικό κίνημα πρέπει να ξαναγίνει επικίνδυνο. Στόχος μας είναι η μαζικοποίηση των Σωματείων, η ενδυνάμωση των αγώνων, η επαναφορά της πολιτικής στο εργατικό κίνημα μέσα από δυναμικές απεργίες που θα φέρουν συγκρούσεις με την εργοδοσία και την απαράδεκτη πολιτική της ΝΔ.

ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ!

ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ!

Παλεύουμε για:

• Δημόσια Δωρεάν υγεία για όλες και όλους. Επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας και Πρόνοιας χωρίς αποζημίωση στους κλινικάρχες. Δωρεάν τεστ στον λαό. Μόνιμες προσλήψεις, νέες μονάδες ΜΕΘ σε όλα τα νοσοκομεία.
• Να μην κατατεθεί ο αντεργατικός αντισυνδικαλιστικός νόμος Χατζηδάκη . Όχι στην κατάργηση του 8ώρου και της απεργίας. Όχι στην δίωξη των αγώνων και της συνδικαλιστικής δράσης
• Αύξηση των δαπανών σε παιδεία, κοινωνικές υπηρεσίες. Όχι στα νέα εξοπλιστικά προγράμματα.
• Να σταματήσει το αίσχος του στοιβάγματος των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Αύξηση των δρομολογίων με επισκευή των ακινητοποιημένων μέσων, προμήθεια νέων, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.
• Απαγόρευση των απολύσεων. Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με πλήρη δικαιώματα. Επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους.
• Κανένας εργαζόμενος στην δουλειά χωρίς μέτρα προστασίας.
• Πλήρης κάλυψη των μισθών και των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζόμενων στις επιχειρήσεις που αναστέλλουν την λειτουργία τους.
• Αποφασιστική ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Μέχρι 15 μαθητές ανά τάξη, μόνιμες προσλήψεις εκπαιδευτικών και καθαριστριών.
• Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις. Μπλόκο στους πλειστηριασμούς. Διαγραφή χρεών της λαϊκής οικογένειας στις τράπεζες και στην εφορία.
• Κάτω τα χέρια από τους αγώνες, τις καταλήψεις, τις διαδηλώσεις και τη συνδικαλιστική δράση. Καμία απαγόρευση στην δράση των σωματείων. Όχι στην αστυνομοκρατία Να καταργηθεί ο νόμος απαγόρευσης των διαδηλώσεων. Να αποσυρθεί κάθε κατηγορία στους συλληφθέντες και να παρθούν πίσω όλα τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν.
• Κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης και απεγκλωβισμός των προσφύγων. Ελευθερία, στέγαση, προστασία της υγείας των προσφύγων και μεταναστών.
• Έκτακτη φορολογία στο κεφάλαιο και στο συσσωρευμένο πλούτο για τη χρηματοδότηση της δημόσιας υγείας και των κοινωνικών αναγκών.
  

ΤΑΞΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

Πέμπτη 26 Νοέμβρη: Απεργούμε! Να βάλουμε σε καραντίνα την αντεργατική πολιτική κεφαλαίου και κυβέρνησης!

 ΠΕΜΠΤΗ 26.11 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ! ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ!

 

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ ΤΗΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

 

Ταξικός Αγώνας για τα δικαιώματα μας σε Εργασία και Υγεία.

 

H κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όντας εμμονικά προσκολλημένη σε σκληρά νεοφιλελεύθερες ιδέες, βλέπει την πανδημία –όχι σαν κίνδυνο που απειλεί την υγεία και την εργασία του λαού– αλλά σαν την «τέλεια ευκαιρία» να περάσει το σύνολο των σκληρά αντεργατικών μεταρρυθμίσεων που προστάζει η εργοδοσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή τη φορά, νέο «όπλο στη φαρέτρα» της κυβέρνησης, αποτελεί το κατάπτυστο νομοσχέδιο που εισηγήθηκε ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούτσης στις 30 Οκτωβρίου. Στόχος του νομοσχεδίου είναι η τελειοποίηση μιας συνολικής προσπάθειας αναδιοργάνωσης της εργασίας, η οποία εκτοξεύτηκε την περίοδο των μνημονίων, συνεχίστηκε κατά την περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (παρά την περιβόητη «έξοδο από τα μνημόνια») και τώρα αναζωπυρώνεται με πρόσχημα την πανδημία της Covid-19. Φαίνεται πως για την κυβέρνηση και την εργοδοσία, τα όσα ήδη βιώνουν οι εργαζόμενοι/ες μέσω της συμπίεσης μισθών, της έλλειψης προοπτικής, της αναγκαστικής μετανάστευσης, της περιστολής συνδικαλιστικών ελευθεριών/δικαιωμάτων, των απλήρωτων υπερωριών κ.α., δεν είναι αρκετά!

Μέσω του νέου νόμου, επί της ουσίας επιχειρούνται δύο καίρια πλήγματα στις ζωές των εργαζομένων:

1. Η νομική κάλυψη των (ήδη υφιστάμενων) απλήρωτων υπερωριών και η θεσμική κατάργηση του 8ωρου.

2. Η στοχοποίηση και ο ασφυκτικός περιορισμός των ριζοσπαστικών πρακτικών διεκδίκησης του εργατικού κινήματος και της απεργίας.

 

Η κατάργηση του 8ωρου

Το νομοσχέδιο αποτελεί μια προσπάθεια ξεδιάντροπης κατάργησης του καθορισμένου εργατικού ωραρίου (8ωρο ανά μέρα/ 40ωρο ανά βδομάδα). Όπως –κατά γράμμα– ορίζει:«Κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, επιχειρήσεις θα μπορούν να απασχολούν εργαζομένους ως 10 ώρες ημερησίως κατά μέγιστο, χωρίς πρόσθετη αμοιβή, εφόσον εντός του ίδιου 6μήνου εξοφλούν τις ώρες με αντίστοιχη μείωση ωρών ή ρεπό ή ημέρες άδειας». Η ουσία πίσω από τους νομικίστικους όρουςείναι πωςη συγκεκριμένη διάταξηέρχεται να συγκροτήσει ένα καθόλα «νόμιμο» πλαίσιο, μέσα στο οποίο ένας εργαζόμενος δεν θα δικαιούται πληρωμή των υπερωριών, αλλά αντίθετα ενώ θα δουλεύει έως και 10 ώρες ανά μέρα, θα πληρώνεται μόνο για τις 8! Επίσης, εισαγάγεται το σύστημα του «ψηφιακού ωραρίου» με εφαρμογή της ηλεκτρονικής κάρτας του εργαζόμενου, το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί από την εργοδοσία για την εντατικοποίηση της εργασίας και τον περιορισμό των διαλλειμάτων για φαγητό, τουαλέτα κλπ. Επεκτείνεται, τέλος, η καταπάτηση της Κυριακάτικης Αργίας, με προσθήκη επιχειρήσεων και εργασιών στη μεγάλη λίστα που ήδη επιτρέπει την εργασία την Κυριακή.

 

Πώς θα αλλάξει η καθημερινότητα των εργαζομένων:

Το νομοσχέδιο Βρούτση πριμοδοτεί αρκετές περιπτώσεις ταξικής εξαπάτησης από πλευράς εργοδοσίας. Αρχικά, πριμοδοτεί τη σύναψη «συμφωνίας» μεταξύ εργοδότη – εργαζομένου όσον αφορά το ωράριο, καθώς πλέον οι δύο πλευρές μπορούν να «συμφωνήσουν» για 10ωρη εργασία την ημέρα. Σε αυτή την περίπτωση η μόνη υποχρέωση του εργοδότη θα είναι η παροχή παραπάνω αδειών και ρεπό.

Για παράδειγμα: Σε καθεστώς 10ωρης εργασίας για 4 μέρες τη βδομάδα, θεωρητικά θα μπορεί να δοθεί μία επιπλέον ημέρα ρεπό. Κάτι τέτοιο όμως, προφανώς θα οδηγήσει και στην ανάλογη μείωση μισθού αφού οι +2 ώρες (από το 8ωρο) δεν θα προσμετρούνται σε αυτόν. Συνεπώς ανοίγει ο δρόμος ώστε οι επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν προσωπικό για έως 40 ώρες (4 μέρες x 10ώρες) δουλειάς την βδομάδα αλλά να καταβάλουν μισθό για μόλις 32 (4μέρες x 8ώρες).

Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα αν αναλογιστούμε τις «έκτακτες» περιπτώσεις, όπου ο εργοδότης ή η επιχείρηση απαιτεί αναβαθμισμένη εργασία. Σε αυτές, ο εργαζόμενος υπάγεται σε καθεστώς απλήρωτης υπερωρίας (συν 2 ώρες την ημέρα με βάση το νομοσχέδιο) αλλά αυτή τη φορά για 5ημερη εργασία. Δηλαδή μια βδομάδα, δύο βδομάδες, ένας μήνας -–ή όσο προστάξει η διεύθυνση– ο εργαζόμενος θα δουλεύει 5 μέρες την βδομάδα και 10 ώρες την ημέρα. Η νομική “ανταμοιβή” του εργαζομένου (τυπικά) θα είναι παραπάνω μέρες άδειας ή εξτρά ρεπό αλλά όχι αύξηση μισθού.

 

Η προσπάθεια τσακίσματος της απεργίας

Το νομοσχέδιο, την ίδια στιγμή που καταπατά το 8ωρο, επιχειρεί την στοχοποίηση και στην ουσία την κατάργηση των απεργιών και των εργατικών/συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων. Άλλωστε, ο σημερινός εργαζόμενος πέρα από ελαστικός και ευέλικτος πρέπει να είναι και πειθήνιος. Ενδεικτικές του παραπάνω, είναι ακόμα και οι λέξεις που χρησιμοποιούνται στο νομοσχέδιο, υποδηλώνοντας την ξεκάθαρη και εμμονική στοχοποίηση της πιο ριζοσπαστικής έκφρασης του εργατικού κινήματος. Το νομοσχέδιο αναφέρει: «Kαθίσταται προϋπόθεση για την άσκηση συνδικαλιστικού δικαιώματος, η απογραφή στο ήδη νομοθετημένο Γενικό Μητρώo Απαγορεύονται οι καταλήψεις χώρων και εισόδων. Αν λάβουν χώρα, η απεργία καθίσταται παράνομη. Όσοι μετέχουν σε κατάληψη ή βιαιοπραγούν, τελούν ποινικώς κολάσιμη πράξη». Δηλαδή, προϋπόθεση για την άσκηση συνδικαλιστικού δικαιώματος είναι η δημιουργία αρχείου ηλεκτρονικού φακελώματος για τους συνδικαλιζόμενους, ενώ αν δεν παρέχεται εξ αποστάσεως συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση και ψήφος σε όποιο μέλος το επιθυμεί, η προκήρυξη απεργίας θα θεωρείται παράνομη.

Οι παραπάνω διατάξεις δεν επελέγησαν τυχαία αλλά έρχονται να στοχοποιήσουν φωτογραφικά τις από τα κάτω απεργίες των σωματείων, τις κινητοποιήσεις συλλογικών φορέων, συλλογικοτήτων κλ.π., αυτών δηλαδή που συνήθως προκαλούν το μεγαλύτερο πρόβλημα για την εργοδοσία. Η ποινικοποίηση των ριζοσπαστικών, μαχητικών πρακτικών του εργατικού κινήματος, αυτών δηλαδή που ιστορικά αποτέλεσαν το μοναδικό εμπόδιο στον «οδοστρωτήρα» των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, αποτελεί πάγιο στόχο του αστικού κράτους και του κεφαλαίου. Το νομοσχέδιο Βρούτση, επιχειρεί εντέχνως να θέσει εκτός νόμου τα μαχητικά πρωτοβάθμια σωματεία και τις εργατικές συλλογικότητες, ανάγοντας σε μοναδικό εκπρόσωπο του εργατικού κινήματος τις ξεπουλημένες ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ.

 

Συλλογικές Διαπραγματεύσεις και άλλες διατάξεις

Εκτός από τον στυγνό περιορισμό της δυνατότητας κήρυξης απεργίας, αλλά και την ποινικοποίηση κάθε άλλης ενέργειας συλλογικής διεκδίκησης (καταλήψεις, αποκλεισμός εργασιακών χώρων για περιφρούρηση απεργιών κ.ά.) το νομοσχέδιο έρχεται να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τη διαδικασία διαμεσολάβησης εργατικών διαφορών. Ενδεικτικά: δικαίωμα συλλογικής διαπραγμάτευσης και υπογραφής ΣΣΕ θα έχουν μόνο οι οργανώσεις εργαζομένων που έχουν εγγραφεί στα νομοθετημένα ψηφιακά Μητρώα (δηλαδή τα Σωματεία που έχουν δεχτεί να φακελώσουν ηλεκτρονικά όλα τα μέλη τους), η επίλυση συλλογικών διαφορών αφαιρείται από τις Επιθεωρήσεις Εργασίας και ανατίθεται στον ΟΜΕΔ (Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας), αναιρώντας έτσι τη δυνατότητα καταδικαστικής απόφασης της Ε.Ε. προς τον εργοδότη που έχει καταγγελθεί από Σωματείο ή εργαζόμενο (όπως συχνά συνέβαινε) και κάνοντας τον ΟΜΕΔ τον διαμεσολαβητή για τη «συμφιλίωση» με τα θέλω των επιχειρηματικών ομίλων.

Ακόμα, στο νομοσχέδιο περιλαμβάνεται και το νέο πλαίσιο για επέκταση της τηλεργασίας. Ο εργαζόμενος οφείλει να αποδεχτεί την πρόταση του εργοδότη για τηλεργασία, όταν αναφέρεται σοβαρός λόγος. Η θεσμοθέτηση της τηλεργασίας (που προοικονομεί την παγίωση της και μετά την πανδημία), χωρίς την ύπαρξη νομικού πλαισίου που να προστατεύει τον εργαζόμενο, καθόλου άσχετη δεν είναι με την επέκταση του εργάσιμου χρόνου, τα ξεχειλωμένα ωράρια και τις απλήρωτες υπερωρίες, που περιγράφονται παραπάνω.

 

Είμαστε εργαζόμενοι και όχι δούλοι

Πέρα από το ξεκάθαρο ιδεολογικό πρόσημο του νομοσχεδίου, αυτό που τυπικά πετυχαίνεται είναιnη νομική κατοχύρωση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και απληστίας όπως την ζήσαμε τόσα χρόνια. Η νομική κάλυψη της ταξικής αδικίας αποτελεί τομή καθώς αναιρεί από τον εργαζόμενο το δικαίωμα της διεκδίκησης.

 

Ο νόμος πρακτικά οδηγεί σε:

• Μειώσεις μισθών με ταυτόχρονη ελαστικοποίηση του ωραρίου, μέσω των απλήρωτων υπερωριών. Όπως αναφέρεται και στο παραπάνω παράδειγμα 40 ώρες δουλειά τη βδομάδα θα υπολογίζονται σε 32 ώρες μισθού.
• Μη καταβολή των δεδουλευμένων, καθώς πλέον ο εργαζόμενος θα δικαιούται να διεκδικήσει τις δεδουλευμένες υπερωρίες του αποκλειστικά σε άδειες ή ρεπό και όχι σε χρηματική ανταμοιβή. Αυτό συγκροτεί μια κατάσταση στην οποία ο εργαζόμενος δύσκολα θα διεκδικήσει. Το πιο πιθανό είναι πως ο εργαζόμενος πλέον, θα παραιτείται του δικαιώματός του να διεκδικήσει τα δεδουλευμένα.
• Ρύθμιση μισθού ανά εργαζόμενο. Ο νόμος οξύνει τις αντιθέσεις και τον ανταγωνισμό μεταξύ εργαζομένων, καθώς πλέον εργαζόμενοι στο ίδιο πόστο ή ακόμα και στην ίδια εταιρεία θα δουλεύουν υπό ξεχωριστό καθεστώς εργασίας, χωρίς τη δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης και αντίστασης.
• Ποινικοποίηση των απεργιών. Κάθε προσπάθεια συγκρότησης αντιστάσεων θα μπορεί να βγαίνει παράνομη, εφόσον θεωρηθεί πως είναι ριζοσπαστική ή «ασκεί ψυχολογική βία». Δηλαδή ο εργοδότης θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να θέτει την απεργία εκτός νόμου!

Είναι καιρός οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία να δώσουν ένα «τέλος» στην ολοένα και μεγαλύτερη καταπάτηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών τους.Το δόγμα «όλα στους εργοδότες και τίποτα στους εργαζομένους» που προωθεί το αστικό μπλοκ, στην πραγματική ζωή οδηγεί (όπως δείχνει και η ιστορία) στην καθολική εξαθλίωση των εργαζομένων, στη περαιτέρω φτωχοποίησή του λαού και τη μετατροπή τους σε σύγχρονους δούλους. Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί μια πρώτη «γεύση» του τι θα σημάνουν οι επενδύσεις που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση και «οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που συμβάλλουν στην αλλαγή νοοτροπίας». Επίσης, η αύξηση του εργατικού ωραρίου όχι μόνο δεν θα οδηγήσει σε δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, αλλά αντίθετα σε παραπάνω απολύσεις και περικοπές προσωπικού.

Το εργατικό κίνημα δεν έχει άλλη επιλογή από τα να βγει από την αδράνεια στην οποία βυθίστηκε με καίριες τις ευθύνες των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Ο νόμος δεν θα καταργηθεί εντός της βουλής, ούτε οι επικοινωνιακές διαφωνίες του ΣΥΡΙΖΑ θα ενισχύσουν τους εργατικούς αγώνες. Η απόσυρση του νομοσχεδίου θα επιτευχθεί μόνο μέσα από την αγωνιστική δράση των πρωτοβάθμιων σωματείων και των ίδιων των εργαζομένων. Η προκήρυξη μαζικών και συνεχόμενων απεργιών για την ανατροπή του νομοσχεδίου και κάθε αντεργατικής πολιτικής αποτελεί μονόδρομο. Έτσι και εμείς, καλούμε κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη να βρεθεί στις 26.11 στις απεργιακές κινητοποιήσεις για να απαντήσουμε στην προκλητική αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης. Να μη μείνουμε όμως εκεί, να απαιτήσουμε μέσα από την οργάνωση στα Σωματεία και με ένα οργανωμένο ταξικό εργατικό κίνημα:

 

ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΩΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ

ΟΧΙ ΣΤΑ ΩΡΑΡΙΑ ΛΑΣΤΙΧΟ, ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

•  Στήριξη της δημόσιας Υγείας με εξοπλισμό, υλικά, άνοιγμα ΜΕΘ, ενίσχυση με μόνιμους διορισμούς προσωπικού.
• Επίταξη Ιδιωτικής Υγείας χωρίς αποζημίωση.
• Ενίσχυση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας-μαζικά δωρεάν τεστ στον πληθυσμό.
• Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα, την απεργία και τη διαδήλωση!
• Η τρομοκρατία και οι απαγορεύσεις δεν θα περάσουν
• Ούτε σκέψη για κατάργηση του 8ώρου και απλήρωτων υπερωριών!
• Όχι στην ελαστικοποίηση των όρων εργασίας μας!

26 Νοέμβρη: όλοι και όλες στις απεργιακές κινητοποιήσεις! (αφίσα)

 

Δε θα περάσει από πάνω μας η κρίση τους! Ένα νέο εργατικό κίνημα είναι η συλλογική μας απάντηση!