Απολύσεις, ανασφάλεια και ομηρία εργαζομένων στις κοινωνικές δομές των Δήμων (σε Δημοτικούς Παιδικούς Σταθμούς, ΚΔΑΠ, ΚΔΑΠ ΜΕΑ, ΚΗΦΗ, Κέντρα Κοινότητας, Κοινωνικά Παντοπωλεία, Βοήθεια στο Σπίτι)
Δημιουργήθηκαν, έτσι, μία σειρά από πρόσκαιρες και ευκαιριακές κοινωνικές δομές στους Δήμους, που εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά (ή κατά ένα μεγάλο ποσοστό) από τη χρηματοδότηση των προγραμμάτων ΕΣΠΑ, οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες, ούτε προσφέρουν καθολικές και μόνιμες κοινωνικές υπηρεσίες, καθώς έχουν εισαγάγει τα λεγόμενα «βάουτσερ» και τους αποκλεισμούς με βάση οικονομικά κριτήρια. Ενδεικτικές είναι οι νέες ορολογίες, καθόλου αθώες, που λάνσαραν, όπως η έννοια του ωφελούμενου, αντί του δικαιούχου κτλ, οι οποίες αμφισβητούν το καθολικό δικαίωμα των πολιτών στην κοινωνική προστασία.
Μαζί, όμως, με την κοινωνική πολιτική έχουν αφεθεί στο έλεος των ΕΣΠΑ και το σύνολο των εργαζομένων των κοινωνικών δομών των Δήμων, αφού είναι πια σε όλους γνωστό ότι όλα τα ευρωπαϊκά προγράμματα επιβάλουν τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, την ανασφάλεια, την ομηρία και αποτελούν ένα καίριο, θανάσιμο, ίσως, πλήγμα στα εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες τα προηγούμενα χρόνια (μονιμότητα, συλλογικές συμβάσεις εργασίας κτλ). Χαρακτηριστική είναι και για τα εργασιακά ζητήματα η επιβολή της νέας ορολογίας που διαβρώνει την έννοια της εργασίας ως δικαίωμα (πχ απασχόληση αντί για εργασία, ωφελούμενος και απασχολήσιμος αντί για εργαζόμενος κτλ). Αυτές, άλλωστε, οι λεγόμενες «μεταρρυθμίσεις» είναι και ένας προάγγελος, μια προετοιμασία για την ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής, της παιδείας, της υγείας, ακόμη και της αγοράς εργασίας, στο μέλλον.
